Küçük İstavritin Öyküsü

 

Sevdiğim bir şiir-öykü… Çoğunuzun okuduğu, bildiği bir öyküdür belki de… Fakat her okuduğumda etkilendiğim,her okuduğumda aynı hüznü duyduğum, sizlerin de tekrar bile olsa aynı duyguları hissedeceğinizi düşündüğüm dokunaklı bir öykü. Yazarından tam emin değilim. Onun için yazamıyorum.

En umutsuz anlarınız da bile, size uzanan bir elin olması, umutlarınızın hiç tükenmemesi dileğiyle…

Küçük istavrit, yiyecek bir şey sanıp
hızla atıldı çapariye
önce müthiş bir acı duydu dudağında
gümbür gümbür oldu yüreği,
sonra hızla çekildi yukarıya…

Aslında hep merak etmişti
denizlerin üstünü
neye benzerdi acep gökyüzü.
Bir yanda büyük bir merak,
bir yanda ölüm korkusu.

“Dudağı yarıklar” denir,
şanslıdır onlar, hani
görüpte gökyüzünü, insanı,
oltadan son anda kurtulanlar.

Ne çare balıkçının parmakları
hoyratça kavradı onu
küçük istavrit anladı; yolun sonu.
Koca denizlere sığmazdı yüreği.
Oysa, şimdi yüzerken
küçücük yeşil leğende,
cansız uzanıvermiş dostlarına
değiyordu minik yüzgeci.

İnsanlar gelip geçtiler önünden,
bir kedi yalanarak baktı gözünün içine
yavaşça karardı dünya,
başı da dönüyordu.
Son bir kez düşündü derin maviyi,
beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu.

İşte tam o anda eğilip aldım onu.
Yürüdüm deniz kenarına
bir öpücük kondurdum başına,
iki damla gözyaşından ibaret sade
bir törenle, saldım denizin sularına.

Bir an öylece baka-kaldı
Sonra sevinçle dibe daldı.
Gitti tüm kederimi söküp atarak,
teşekkürü de ihmal etmemişti.
Bir kaç değerli pulunu
Elime, avuçlarıma bırakarak.

Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme.
Sorar gibiydiler, neden yaptın bunu, niye?
“Bir gün dedim, bulursam kendimi
yeşil leğendeki
küçük istavrit kadar çaresiz,
son ana kadar
hep bir umudum olsun diye…”

 

0

One Response to Küçük İstavritin Öyküsü

  1. Ezel YILDIRIM DEMİR 10/11/2014 at 17:56 #

    Ben ilk defa okudum çok güzelmiş, unutmamak lazım umut en büyük hazine.. paylaşım için teşekkürler

Bir YorumYazın